بابل، شهر بهارنارنج

چه سبکبالم امروز ..............

^{غمگساری یاران}

زآه سینه سوزان ترانه می سازم

چو نی زمایه جان این فسانه می سازم

به غمگساری یاران چو شمع می سوزم

برای اشک دمادم ، بهانه می سازم

پر نسیم به خوناب اشک می شویم

پیامی از دل خونین روانه می سازم

نمی کنم دل ازین عرصه شقایق فام

کنار لاله رخان آشیانه می سازم

در آستان به خون خفتگان وادی عشق

برون ز عالم اسباب ، خانه می سازم

چو شمع بر سر هر کشته می گذارم جان

ز یک شراره هزاران زبانه می سازم

ز پاره های دل من شلمچه رنگین است

سخن چو بلبل از آن آشیانه می سازم

سر و تن و دل و جان را به خاک می فکنم

برای  تیر  تو  چندین  نشانه می سازم

کشم به لجه شوریدگی بساط " امین "

کنون که رخت سفر چون کرانه می سازم

امین : تخلص آیت الله خامنه ای در شعر غزل

دل را ز بی خودی سر از خود رمیدن است
جان را هوای از قفس تن پریدن است

از بیم مرگ نیست که سرداده ام فغان
بانگ جرس زشوق به منزل رسیدن است

دستم نمی رسد که دل از سینه برکنم
باری علاج شکر گریبان دریدن است

شامم سیه تر است ز گیسوی سرکشت
خورشید من برآی که وقت دمیدن است

سوی تو ای خلاصه گلزار زندگی
مرغ نگه در آرزوی پرکشیدن است

بگرفته آب و رنگ زفیض حضور تو
هرگل دراین چمن که سزاوار دیدن است

با اهل درد شرح غم خود نمی کنم
تقدیر قصه دل من ناشنیدن است

آن را که لب به جام هوس گشت آشنا
روزی (امین) سزا لب حسرت گزیدن است

سرخوش زسبوی غم پنهانی خویشم

چون زلف تو سرگرم پریشانی خویشم

…

..

.

در بزم وصال تو نگویم زکم و بیش

چون آینه خو کرده به ویرانی خویشم

…

..

.

لب باز نکردم به خروشی و فغانی

من محرم راز دل طوفانی خویشم

…

..

.

یک چند پشیمان شدم از رندی و مستی

عمریست پشیمان زپشیمانی خویشم

…

..

.

از شوق شکرخند لبش جان نسپردم

شرمنده جانان زگران جانی خویشم

…

..

.

بشکسته تر از خویش ندیدم به همه عمر

افسرده دل از خویشم و زندانی خویشم

…

..

.

هر چند امین، بسته دنیا نیم اما

دلبسته یاران خراسانی خویشم

حضرت آیت الله خامنه ای

گاه شمار مازندرانی:
 در گاه شماری مازندارنی که به نام «فرس قدیم» شناخته می‌شود، سال 365 روز دارد و آن دوازده ماه 30 روز است و 5 روز به نام «پیتک» یا «پتک» این سال، 6 ساعت و کسری کمتر از 1 سال خورشیدی دارد و از این رو ماه‌های آن گردان است و جای هر ماهش با گذشت 128 سال یک ماه پیشتر می‌افتد. مازندرانی‌ها سال این گاه‌شماری را از «ارکه ما» (آذرماه) آغاز و به «اونما» (آبان ماه) ختم می‌کنند. پنج روز «پیتک» را هم به پایان «اونما» می‌افزایند و هر یک از ماه‌ها را به ترتیب زیر چنین می خوانند:

در ادامه مطلب... .

منبع: تبیان.نت

آیت الله حسن زاده آملی

تقویم باستانی ایرانی